Undertaker

Ας το πω από την αρχή: Είναι λάθος να χρεωθεί τον ενδεχόμενο αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από την Ευρώπη ο Γκαλίνοβιτς. Η, μάλλον, είναι λάθος να τον χρεωθεί μόνο ο Γκαλίνοβιτς. Με ξέρεις εμένα, δεν χαρίζω ούτε νερό στον άγγελό μου. Τον είδα κι εγώ τον Κροάτη πόσο ζαμανφού έδειχνε όταν έτρωγε τα γκολ και δεν σήκωνε καν το χεράκι του. Εκείνη τη στιγμή, σοβαρά σου μιλάω, ενοχλήθηκα κι εγώ, παρ’ όλο που ούτε τον συμπαθώ τον Παναθηναϊκό, ούτε νομίζω ότι θα τον συμπαθήσω ποτέ. Αλλά ήταν ενοχλητική αυτή η συμπεριφορά. Και δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ένας επαγγελματίας που παίρνει φράγκα από μία ομάδα το κάνει επίτηδες. Δεν το χωράει το μυαλό μου. Αλλά μην το ρίχνουμε μόνο στον Κροάτη.

Ο Νιόπλιας το φώναξε από την ενδεκάδα που κατέβασε: Ποιο Γιουρόπα Λιγκ ρε παιδιά; Εδώ μας ενδιαφέρει το πρωτάθλημα. Ποιος Γιοβάνοβιτς και ποιος Μποκάνι; Εδώ μας ενδιαφέρει ο Καρντόζο και ο Τσέζαρεκ. Να περάσουμε από την Τρίπολη, να διατηρήσουμε το +5 πριν το ντέρμπι, να εκμεταλλευθούμε και τυχόν στραβοπάτημα του ΠΑΟΚ και να είμαστε καβάλα στο άλογο. Σαν τον Αγαμέμνονα που του είπανε ότι αν δεν σφάξει την ίδια του την κόρη δεν θα φυσήξει άνεμος για να πάει στην Τροία. Ετσι και ο προπονητής έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο της πρόκρισης και την έσφαξε για να φυσήξει ο άνεμος που οδηγεί στο πρωτάθλημα.

Εσύ δηλαδή τι σκέφτηκες όταν είδες στην ενδεκάδα τον Δάρλα και τον Ρουκάβινα; Και τι σκέφτηκες όταν δεν είδες στην ενδεκάδα Σαλπιγγίδη, Κατσουράνη, Καραγκούνη; Εντάξει, και οι τρεις έχουν δεχτεί σκληρή κριτική, καμιά φορά και άδικη, αλλά στο βάθος όλοι αναγνωρίζουν ότι έχουν βάλει λιθάρια στον αγώνα που κάνει ο Παναθηναϊκός. Εντάξει, η αλλαγή του Τζόρβα με τον Γκαλίνοβιτς ήταν αναγκαστική. Οι άλλες;  Και εντάξει, συμφωνώ ότι μία ομάδα δεν έχει μόνο 11 παίκτες. Αλλά το σωστό είναι σε ένα ματς ευρωπαϊκό, όταν είσαι δηλαδή στους 16 του Γιουρόπα Λιγκ και έχεις μια ομάδα στα μέτρα σου για να πας στους οκτώ, δεν είναι να κάνεις αλλαγές μαζεμένες για να φρεσκάρεις την ομάδα.

Εκανε καλά ο Νιόπλιας που σκέφτηκε έτσι; Τώρα θα τον κρίνουμε. Οχι μετά. Γιατί μετά είναι άδικο είτε για μας, είτε για το Νιόπλια. Οποιος θέλει να κάνει κριτική στο Νιόπλια, δικαιούται να το κάνει μέχρι την Κυριακή. Αλλιώς θα βγει μετά Χριστόν προφήτης. Δηλαδή, τι εννοώ; Αμα ο Παναθηναϊκός τελικά το χάσει το πρωτάθλημα, θα πέσουν όλοι πάνω του. Γιατί πρόδοσες την ιστορία μας, εμείς είμαστε ευρωπαίοι, θυσίασες μια μεγάλη επιτυχία που μένει στην ιστορία και τελικά ούτε το στόχο δεν πέτυχες και τέτοια. Κι αν τα καταφέρει τελικά ο Παναθηναϊκός θα είναι η δικαίωση του μεγάλου ηγέτη, που βλέπει ότι δεν χωράνε τα δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη και δεν δίστασε να θυσιάσει το ένα, μάλιστα αυτό που ο Παναθηναϊκός έχει γράψει τις ενδοξότερες σελίδες της ιστορίας του, για να πάρει το άλλο που έχει καιρό να το γευτεί.

Η αφεντιά μου το ξέρει ότι κανείς δεν πρόκειται να ασκήσει κριτική τώρα που καίει ο τόπος. Ολοι θα περιμένουν να δουν τι θα γίνει για να μιλήσουν εκ του ασφαλούς, να αποθεώσουν ή να ρίξουν το ανάθεμα. Γι’ αυτό κι εγώ το λέω καθαρά: Είναι λάθος ο Νιόπλιας. Γιατί προσπαθεί να παρέμβει στην ιστορία. Αυτή είναι η δική μου γνώμη και ο καθένας μπορεί να διαφωνεί. Αλλά η προσωπική μου ιστορία μ’ έχει διδάξει ότι άμα προσπαθείς να παρέμβεις στην ιστορία στο τέλος την πατάς. Υπάρχει και σχετική παροιμία, που λέει ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει. Εγώ θεωρώ λάθος να θυσιάζεις έναν στόχο ενώ δεν είναι σίγουρο ότι θα πάρεις τον άλλο. Οπως ο Παναθηναϊκός μπορούσε να χάσει από τη Σταντάρ και με πλήρη σύνθεση, έτσι θα μπορούσε να νικήσει στην Τρίπολη και χωρίς να προφυλάξει παίκτες…

Τελικά οι Ελληνες δεν είμαστε απατεώνες, που μας λένε οι Γερμανοί. Είμαστε κάτι μοναδικό στην υφήλιο. Είμαστε διασταύρωση χρυσόψαρου και ελέφαντα. Ανάλογα με το συμφέρον μας. Αυτά που θέλουμε μένουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη μας και αυτά που μας ενοχλούνε τα ξεχνάμε το επόμενο δευτερόλεπτο.
Διακρίνω ένα κύμα υπέρ του Βαλβέρδε. Μάλιστα συνοδεύεται από ενθουσιασμό, να έλθει ο προπονηταράς Ερνέστο γιατί αυτός μόνο λείπει από τον Ολυμπιακό για να τον κάνει ομαδάρα. Λες και αν ερχόταν ο Μουρίνιο και του δίνανε αυτό το υλικό σε αυτή την κατάσταση θα έβγαζε κάτι. Τέλος πάντων…

Ο «ελέφαντας» λοιπόν θυμάται ότι ο Ερνέστο πήρε ένα «σβηστό» πρωτάθημα, με την έννοια ότι το καθάρισε από τα Χριστούγεννα και μετά πήγαινε με συντήρηση, πήρε και το κύπελλο με έναν επικό τελικό, και στην Ευρώπη μπορεί να πήρε… άντε να μην πω τι, αλλά χάρισε δύο βραδιές, με Χέρτα και Μπενφίκα, που μένουν χαραγμένες στη μνήμη του ολυμπιακού οπαδού όπως ο Αγιαξ το ’83 και το 6-2 με τη Λεβερκούζεν. Ολα αυτά ανεβάζουν τον Βαλβέρδε στην κατηγορία του προπονηταρά, του πλέον κατάλληλου για τον Ολυμπιακό, που θα επιστρέψει μ’ ένα μαγικό ραβδί στο χέρι και… τσουπ, όλα τα προβλήματα θα λυθούν.

Ο Undertaker δεν έχει λόγο να γίνει κακός, αλλά δεν έχει λόγο και να είναι καλός εκεί που δεν χρειάζεται. Για όσους έχουν μνήμη χρυσόψαρου, λοιπόν, να θυμίσω ότι επί Ερνέστο ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του από τους ομίλους του Champions League, μάλιστα όχι από κανένα μεγαθήριο, αλλά από την Ανόρθωση, στην Ευρώπη εκτός από τα δύο αυτά βράδια του εκτός έδρας ήταν για κλάματα, έχασε αμαχητί ματς με μικρότερης εμβέλειας αντιπάλους, ξεβρακώθηκε και από τη Σεντ Ετιέν δύο φορές και ειδικά μέσα στο γήπεδό του που πονούσε (όπως και να το κάνουμε άλλο Σεντ Ετιέν κι άλλο Μπορντό) και το πρωτάθλημα το έβγαλε με 14 παίκτες, τους οποίους… έσκασε και μετά τον Ιανουάριο θα πρέπει κάποιος να προσπαθήσει πολύ για να θυμηθεί ένα καλό παιχνίδι. Να μη μιλήσω και για το τι παίκτες είχε και πόσο τους είχε. Γιατί μήπως αμφιβάλλει κανείς ότι αν ο Ολυμπιακός είχε Γκαλέτι και Ντουντού και Ντιόγκο στα καλά του και Μπελούτσι αντί για Μαρέσκα και Λέτο αντί για Ζαϊρί δεν θα είχε περισσότερους βαθμούς;

Θα μου πεις, μεγάλε εμένα με ενδιαφέρουν τα αποτελέσματα. Πήρες νταμπλ; Απαξ και το έκανες είσαι πετυχημένος. Τι με νοιάζει εμένα πώς το πήρες, αρκεί που το πήρες. Και η απώλεια των… κεκτημένων, αυτών που ο Ολυμπιακός είχε συνηθίσει τόσο πολύ που έφτανε στο σημείο να τα απαξιώνει και να κοιτάει Ευρώπες, τώρα του έχει θολώσει το μυαλό του γάβρου. Που αντί να ψάξει να βρει έναν προπονητή με πιο φρέσκα πράματα από τον Βαλβέρδε στο μυαλό κολλάει σε… δοκιμασμένη λύση. Γιατί; Για να πάρει πίσω αυτό που όλα δείχνουν ότι θα χάσει φέτος.

Θα μου πεις και το άλλο. Οτι αυτά είναι θέματα σύγκρισης. Δεν υπάρχει καλός και κακός προπονητής, υπάρχει καλύτερος και χειρότερος. Και ο Βαλβέρδε συμφωνώ ότι είναι καλύτερος από τον Κετσπάγια, τον Ζίκο, τον Μπάντοβιτς. Μπορεί να είναι καλύτερος και από τους τρεις μαζί. Μπορεί να επιστρέψει και να οδηγήσει σε πρωτάθλημα, δεν ξέρω. Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι παρουσιάζεται σαν η επιτομή των προπονητών επί της γης. Και θα το δεχόμουνα αν ήταν κάποιος άγνωστος, κάποιος που δεν τον είχαμε ζήσει από κοντά για να δούμε τα καλά και τα κακά του. Εδώ ο άνθρωπος είναι ανοιχτό βιβλίο. Προσπαθεί μεν να περάσει μία φιλοσοφία, αλλά πολλές φορές κολλάει.

Εμένα λόγος δεν μου πέφτει για το αν θα επιστρέψει ο Βαλβέρδε στον Ολυμπιακό ή όχι. Σιγά μη με ρωτάγανε κιόλας για το τι θα κάνουνε. Μ’ αυτά που γράφω δεν θέλω να τον μειώσω. Θέλω να τον βάλω στις σωστές του διαστάσεις. Το ότι είναι καλύτερος απ’ αυτούς που είχε φέτος ο Ολυμπιακός δεν είναι τίτλος τιμής…

Προβλημάτισε, λέει, η εθνική μας με τη Σενεγάλη. Αρπαξε δύο μπαλάκια από αυτόν τον κρεμανταλά τον Νιανγκ και τα υπόλοιπα μαυράκια και κοπήκανε, ξαναλέει, τα φτερά της. Γιατί κατάλαβε, ξαναματαλέει, ότι οι Νιγηρίες και οι Κορέες είναι κι αυτές μεταξωτά βρακιά και πρέπει να κουνήσεις καλά τον πισινό του για να τις φορέσεις. Και δώστου αναλύσεις για το τι φταίει, για την αμυντική λειτουργία που ξεχαρβαλώθηκε, για τη διάθεση που δεν υπήρχε, για το αργό κέντρο, για το ότι δεν κάνουμε φάση. Κι όλα αυτά για ένα φιλικό του πισινού, για να είμαστε και μέσα στο νόημα… Και κρίμα, λέει, για τον κόσμο που πήγε στο Βόλο για να δει την εθνική και είδε κάτι τυπάκους να τον κοροϊδεύουν και να κοιτάνε το ρολόι πότε θα τελειώσει η αγγαρεία για να γυρίσουνε στις ομάδες τους.
Αυτό το τελευταίο με άγγιξε λιγάκι, αλλιώς δεν θα ασχολιόμουνα. Γιατί ο Undertaker κάτι φιλικά αυτού του είδους τα γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Τι συμπέρασμα δηλαδή να βγάλεις; Οτι δεν είχαν διάθεση οι διεθνείς; Αμα ήτανε τέλος Μαϊου και δεν δείχνανε διάθεση εντάξει, να ανησυχήσω. Τώρα τι διάθεση να περιμένω; Το μυαλό τους όλων είναι στις ομάδες τους,  πώς θα πάρει το πρωτάθλημα  ο ένας, πώς θα το ξαναπάρει ο άλλος, πώς θα πληρωθεί ο τρίτος, ποια μεταγραφή θα πάρει ο τέταρτος. Και ξαφνικά μέσα στην τούρλα του Σαββάτου έρχεται ένα ματς της εθνικής, ξέμπαρκο. Να δώσουνε το 100% και να τραυματιστεί κανείς και να τον καταριούνται μετά που φέρθηκε σαν κορόιδο;
Και πάμε στον κόσμο. Πες μου ειλικρινά, νομίζεις ότι υπάρχει κανένας ποδοσφαιριστής, διεθνής ή όχι, που αισθάνθηκε ντροπή επειδή έχασε και δεν έπαιξε καλά και δεν ευχαρίστησε αυτούς που πλήρωσαν εισιτήριο να τον δουν; Δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει γιατί το πράμα δεν έχει φτιαχτεί έτσι. Δεν έχει καλλιεργηθεί αυτό, να αισθάνεται ο ποδοσφαιριστής κάτι σαν ηθοποιός ή τραγουδιστής, οπότε να συνδέει την απόδοσή του με τον κόσμο που έρχεται να τον δει. Ακόμα κι όταν λένε «απογοητεύσαμε τον κόσμο, συγγνώμη» οι παίκτες δεν το αισθάνονται. Το λένε γιατί αυτό «πρέπει» να πούνε. Αυτό έχουνε μάθει να ακούνε από παλιά, αυτό είναι politically correct, και τελειώσαμε. Οταν κερδίζουμε αφιερώνουμε τη νίκη στον υπέροχο κόσμο, όταν χάνουμε ζητάμε συγγνώμη από τον υπέροχο κόσμο. Τελειώσαμε.
Ασε που ο ποδοσφαιριστής τον κόσμο τον έχει απαξιώσει. Γιατί ξέρει ότι στη συντριπτική του πλειοψηφία ο κόσμος άγεται και φέρεται από τα αποτελέσματα. Ακόμα κι όταν τον βρίζουν ο ποδοσφαιριστής λέει από μέσα του «σε λίγο καιρό θα με χειροκροτάτε». Κι όταν το βλέπει να γίνεται, τότε είναι που απαξιώνει τελείως το κοινό. Τι να αγγίξει π.χ. τον Βύντρα η αποδοκιμασία; Ο άνθρωπος έχει δει να γίνονται οι πιο απίστευτες κωλοτούμπες για χάρη του. Οι ίδιοι που τον σκίζανε κάθε φορά που είχε τη μπάλα να τον αποθεώνουν μετά. Τι σεβασμό να έχει ο ποδοσφαιριστής στο κοινό του;
Οι Βολιώτες πικράθηκαν που είδαν την εθνική να χάνει. Αλλά έπρεπε να ξέρουν τι πάνε να δούνε. Και κυρίως ποια στιγμή πάνε για να το δούνε. Οποιος νόμιζε ότι οι διεθνείς θα είχανε τσίπα να τρέχουνε σαν τρελοί μόνο και μόνο επειδή παίζουνε σε γεμάτο γήπεδο και στην επαρχία, μάλλον δεν ζει στην Ελλάδα. Και όταν λείπει η ανάγκη για το αποτέλεσμα, που βγάζει από τους διεθνείς αυτή την αποφασιστικότητα που τους έχει οδηγήσει στις επιτυχίες που τους έχει οδηγήσει, η Ελλάδα δεν βλέπεται. Δεν χρειάζεται να είσαι ούτε προπονητής, ούτε μέντιουμ για να το ξέρεις…

Δεν έχει μνήμη ο Ελληνας. Η μάλλον έχει κάτι χειρότερο. Θυμάται μόνο ό,τι τον συμφέρει. Κι αυτό θα είναι στο τέλος η καταστροφή του. Δεν μιλάω για το ποδόσφαιρο τώρα, αλλά ας μην πάμε την κουβέντα αλλού. Ας μείνουμε στον Σάντος, τον οποίο λιβανίζει τώρα όλη η ποδοσφαιρική Ελλάδα και υποκλίνεται στην ποδοσφαιρική του ευφυία.

Τι σου είναι τα ρημάδια τα αποτελέσματα… Αυτά κάνουν ένα μισό ποτήρι να το βλέπει ο άλλος μισογεμάτο ή μισοάδειο. Γιατί ακριβώς αυτό είναι ο Σάντος. Ενα μισό ποτήρι. Ενας προπονητής με τόσες δυνατότητες, όσες και αδυναμίες. Ενας νοικοκύρης, που αποκλείεται η ομάδα που θα πάρει να παίζει σκορποχώρι, που θα παίζει ορθολογικό ποδόσφαιρο, που θα είναι καλή στα στημένα, αλλά κι ένας προπονητής που δεν εμπνέει, ένας προπονητής που φαίνεται ότι ο ίδιος δεν πιστεύει ότι μπορεί να κάνει την υπέρβαση. Ενας στεγνός προπονητής, που θα «αναγκάσει» τους παίκτες του να αγωνιστούν όπως πρέπει, αλλά χωρίς να τους δώσει την τρέλα που χρειάζεται για να υπερβούν τους εαυτούς τους.

Τι μου βγάζει ο Σάντος σαν άνθρωπος; Εναν υποψήφιο αριστοκράτη που για να μπορεί να συμπεριφερθεί στα σαλόνια της αριστοκρατίας έχει διαβάσει χίλιες φορές το βιβλίο του Ζαμπούνη, το’ χει μάθει απ’ έξω και ξέρει κάθε στιγμή τι να κάνει, αλλά δεν του βγαίνει πηγαία το στυλ, όπως στους πραγματικούς αριστοκράτες. Εναν ζωγράφο που έχει μάθει να ζωγραφίζει με… manual. Με αυτά τα βιβλία ζωγραφικής που σου δείχνουν πώς να τραβάς γραμμές, πώς να φτιάχνεις εκφράσεις προσώπου, πώς να βαθαίνεις τον πίνακα με προοπτική… Κι αυτές οι ομάδες του Σάντος είναι πίνακες άψογοι μεν τεχνικά, με σωστές γραμμές και προσεγμένοι στη λεπτομέρεια, αλλά χωρίς έμπνευση.

Ο Σάντος είναι ιδανικός να κάνει αυτό που έκανε και στον ΠΑΟΚ, αλλά και στην ΑΕΚ προηγουμένως. Να τις πάρει από το μηδέν και να τις κάνει κάτι. Να τις σουλουπώσει. Για να σου λουπώσεις κάτι δεν θέλεις ντεκορατέρ, αλλά εργολάβο. Τον τύπο με τη λερωμένη φόρμα και το μολύβι στο αυτί, που θα πάρει το ερείπιο και θα στο κάνει σπίτι. Αλλά για να βγάλει το σπίτι την ομορφιά του θέλεις και ντεκορατέρ. Που ο Σάντος δεν είναι ντεκορατέρ.

Θα μου πεις, ρε νεκροθάφτη, σιγά το ελληνικό πρωτάθλημα το υψηλού επιπέδου που χρειάζεται και ντεκορατέρ για να το πάρεις. Εδώ το’ χουνε πάρει αλήστου μνήμης τύποι, στον Σάντος κόλλησες; Θα σου απαντήσω ότι εδώ δεν φταίει το πρωτάθλημα, αλλά ο ίδιος ο Σάντος. Ο οποίος σε δύο περιπτώσεις στο παρελθόν ήταν και πρώτο φαβορί και έχασε το πρωτάθλημα μέσα από τα χέρια του. Με τη Σπόρτινγκ Λισαβώνας μάλιστα ήταν και μπροστά κάποιους βαθμούς και κατάφερε να το χάσει. Και με την ΑΕΚ, με αυτή την φοβερή και τρομερή πια ήττα από τον Ιωνικό, πάλι έσπασε τη στάμνα ενώ την είχε γεμίσει με νεράκι γάργαρο. Είναι θέμα ανθρώπου, όχι ομάδας. Δεν το πιστεύει. Κι αυτή η νοοτροπία του επηρεάζει και την ομάδα.

Γι’ αυτό λέω ότι το δυσκολότερο ματς για τον ΠΑΟΚ δεν είναι με τον Αρη και την ΑΕΚ, αλλά με τον Πανθρακικό και τον Εργοτέλη. Εκεί είναι επίφοβος ο ΠΑΟΚ να ρίξει μια κλωτσιά και να τα χαλάσει όλα όσα έχτισε με κόπο ο εργολάβος Σάντος. Κι επειδή η αφεντιά μου πιστεύει στο ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται όταν οι συνθήκες είναι ίδιες, δηλαδή όταν ο άνθρωπος δεν αλλάζει για να την αλλάξει από μόνος του, νομίζω ότι ΠΑΟΚ θα κάνει οπωσδήποτε γκέλα σ’ ένα από τα παιχνίδια που θεωρούνται «του χεριού του» μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος. Κι αυτή η γκέλα θα αποδειχτεί μοιραία για το πρωτάθλημα που κυνηγάει ο δικέφαλος. Μπορεί

Αυτός είναι ο Σάντος. Κι όταν τον κρίνουμε, νομίζει η ταπεινότητά μου, πρέπει να ξέρουμε για ποιον μιλάμε. Είναι επικίνδυνο τη μία να τον κατηγορούμε για τσούκου-τσούκου μπολ, για 1-0, για αμυντικογενή τακτική, για νοοτροπία ηττοπάθειας, για καμία νίκη σε ντέρμπι και μόλις τον ευνοήσουν λίγο τακόζα και τον πάνε τα αποτελέσματα να γυρνάμε ανάποδα το δίσκο και να λέμε για μετρ της τακτικής, για υπόδειγμα σοβαρότητας, για στιβαρή δουλειά και να τον συγκρίνουμε και με τον Ρεχάγκελ, επειδή κι αυτός λέει τσούκου-τσούκου μπολ έχει επιλέξει να παίζει αλλά μας έδωσε ένα κύπελλο. Το ποτήρι για μένα είναι περισσότερο άδειο παρά γεμάτο…

Και φυσικά αυτά πίστευα και πριν το ματς με την Ξάνθη και ήθελα να τα γράψω, αυτά πιστεύω και τώρα που ο ΠΑΟΚ καθάρισε σαν αυγουλάκι την Σκόντα στο πρώτο τέταρτο, κι αυτά θα πιστεύω μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Κι όσοι διαβάζετε το ξέρετε ότι άμα ο Σάντος οδηγήσει τον ΠΑΟΚ στο πρωτάθλημα και δεν κάνει γκέλα μέχρι το τέλος, δεν θα είμαι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, θα βγω να το παραδεχτώ . Ο undertaker ούτε άγεται, ούτε φέρεται από ένα αποτέλεσμα…

Αμα θέλετε γλυψίματα και πανηγυρισμούς για τον Παναθηναϊκό, ψάξτε αλλού. Οχι, ο Undertaker δεν θα φανεί μίζερος και σήμερα. Δεν θα γκρινιάξει. Εδώ μιλάμε για τεράστιο αποτέλεσμα. Δεν είναι ένα διπλό σε όμιλο. Είναι διπλό και ξεβράκωμα μαζί. Σε κερδίζω με τον τσαμπουκά μου και μετά έρχομαι στο σπίτι του, χάνω από  και μέσα σε πέντε λεπτά σου δίνω τρεις σφαλιάρες και δεν ξέρεις από πού σου ήλθαν. Αλλά αυτό που έχω να πω εγώ αφορά το Νίνη.

Το παιδί αυτό είναι το καλύτερο παράδειγμα αυτού που λέμε πώς να κερδίζεις το 100% από έναν παίκτη σου. Πώς να τον χρησιμοποιήσεις δηλαδή για να αποκτήσεις το καλύτερο από το ταλέντο του. Αυτός έκανε το καθήκον του. Το έδειξε. Το θέμα είναι πια αν το κατάλαβε ο Νιόπλιας, ο Ρεχάγκελ, γενικά όλοι οι προπονητές που έχει ή θα έχει στο μέλλον.

Είσα σ’ ένα κομμωτήριο. Βάζεις την καλύτερή σου κομμώτρια να σκουπίσει τις τρίχες; Είσαι σε μια αποθήκη. Βάζεις τον καλύτερό σου υπάλληλο να κουβαλήσει τα σακιά όπως αυτοί που προσέλαβες πριν μία εβδομάδα; Είσαι διευθυντής ορχήστρας. Βάζεις το πρώτο βιολί σου στην ίδια θέση με τα υπόλοιπα, να μην ακούγεται παραπάνω; Ε, αυτό γινόταν μέχρι τώρα με το Νίνη. Γιατί είναι μικρός, ένας πιτσιρίκος στα 19 και εδώ στην Ελλάδα είναι ο άλλος 25 χρόνων και τον λέμε ταλέντο ακόμα. Κι επειδή είναι πιτσιρίκος, για να μην πάρουν τα μυαλά του αέρα και καλά, δεν μπορούμε να του συμπεριφερθούμε ποδοσφαιρικά ως βεντέτα. Πρέπει να καθαρίσει και την καλλιόπη, σαν τους φαντάρους.

Το θέμα μας όμως ως Παναθηναϊκός είναι να μην πάρουν αέρα τα μυαλά του Νίνη ή να τον εκμεταλλευθούμε όσο μπορούμε και να μας δώσει ό,τι καλύτερο έχει; Προφανώς κι αυτό που θέλει ο Νιόπλιας είναι να του λύνει προβλήματα ο Νίνης μέσα στο παιχνίδι. Κι αυτό που έδειξε το παιδί είναι ότι δεν κάνει για νεροκουβαλητής. Δεν είναι αυτή η κοψιά του. Είναι μερικοί άνθρωποι που γεννιούνται για να γίνουν πρωταγωνιστές, δεν τους πάνε δεύτεροι ρόλοι.

Δώσε στο Νίνη ελευθερία και θα σου κάνει αυτά που έκανε στη Ρώμη. Αυτό νομίζω εγώ. Περιόρισέ τον και θα έχεις τον παικτάκο που είχες μέχρι τώρα. Βάλτον στα δεξιά να τρέχει πάνω κάτω, βάλτου και χέρι επειδή δεν γυρνάει πίσω να καλύψει τον μπακ και θα έχεις έναν μέτριο προς το καλό, που θα σου κάνει κάποια καλά παιχνίδια, αλλά θα αργήσει πολύ να κάνει το μπαμ, αν το κάνει ποτέ. Αφησέ τον ψηλά, μην τον φορτώνεις με αμυντικό μαρκάρισμα, δώστου την πρώτη πάσα να τη μοιράσει, να κατέβει μόνος του, να σουτάρει, να κάνει κάθετη και βρήκες τον παίκτη που ονειρευόσουνα.

Θα μου πεις, βιάζεσαι ρε νεκροθάφτη. Εκανε μια παιχνιδάρα ο Νίνης κι αμέσως εσύ τον έχρισες το νιάνιαρο ηγέτη. Ωραία, να σου παραδεχτώ ότι μπορεί να κάνω και λάθος. Αλλά αυτό που είδαμε στη Ρώμη αξίζει να το ξαναδούμε. Δηλαδή το Νίνη πρώτο βιολί. Μην έχουμε κόμπλεξ, ότι ένας πιτσιρίκος ξέρει καλύτερη μπάλα από όλους τους άλλους. Και κυρίως μην έχουμε στενά μυαλά με επετηρίδες και τέτοια. Οτι πρώτα ο Καραγκούνης και μετά οι υπόλοιποι. Ο Νίνης από εδώ και στο εξής πρέπει να παίξει όπως και στη Ρώμη. Ελεύθερος. Ετσι θα μας δείξει αν αυτό που έγινε στη Ρώμη ήταν απλά μια συγκυρία ή όντως μπορεί να πάρει σητν πλάτη του την ευθύνη. Αρκετή καλλιόπη καθάρισε. Μην τον δούμε πάλι στη Νέα Σμύρνη στα δεξιά, να κυνηγάει τον Κοντοέ και τον Μανιάτη…

• Αυτό το κείμενο με τον Σάντος στοιχειωμένο είναι… Για να μην βγω μετά Χριστόν προφήτης πάντως, θα σας πω τούτο: Το πιο δύσκολο παιχνίδι για τον Σάντος, σαν Σάντος, σαν άνθρωπο που είναι αντίπαλος με το πεπρωμένο του, δεν ήταν στην Τούμπα. Είναι αυτό που έρχεται με την Ξάνθη κι όλα όσα τον θεωρούν φαβορί να κάνει κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ, να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Θα πούμε γι’ αυτό αργότερα.