Απαξίωση του κόσμου…
Προβλημάτισε, λέει, η εθνική μας με τη Σενεγάλη. Αρπαξε δύο μπαλάκια από αυτόν τον κρεμανταλά τον Νιανγκ και τα υπόλοιπα μαυράκια και κοπήκανε, ξαναλέει, τα φτερά της. Γιατί κατάλαβε, ξαναματαλέει, ότι οι Νιγηρίες και οι Κορέες είναι κι αυτές μεταξωτά βρακιά και πρέπει να κουνήσεις καλά τον πισινό του για να τις φορέσεις. Και δώστου αναλύσεις για το τι φταίει, για την αμυντική λειτουργία που ξεχαρβαλώθηκε, για τη διάθεση που δεν υπήρχε, για το αργό κέντρο, για το ότι δεν κάνουμε φάση. Κι όλα αυτά για ένα φιλικό του πισινού, για να είμαστε και μέσα στο νόημα… Και κρίμα, λέει, για τον κόσμο που πήγε στο Βόλο για να δει την εθνική και είδε κάτι τυπάκους να τον κοροϊδεύουν και να κοιτάνε το ρολόι πότε θα τελειώσει η αγγαρεία για να γυρίσουνε στις ομάδες τους.
Αυτό το τελευταίο με άγγιξε λιγάκι, αλλιώς δεν θα ασχολιόμουνα. Γιατί ο Undertaker κάτι φιλικά αυτού του είδους τα γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Τι συμπέρασμα δηλαδή να βγάλεις; Οτι δεν είχαν διάθεση οι διεθνείς; Αμα ήτανε τέλος Μαϊου και δεν δείχνανε διάθεση εντάξει, να ανησυχήσω. Τώρα τι διάθεση να περιμένω; Το μυαλό τους όλων είναι στις ομάδες τους, πώς θα πάρει το πρωτάθλημα ο ένας, πώς θα το ξαναπάρει ο άλλος, πώς θα πληρωθεί ο τρίτος, ποια μεταγραφή θα πάρει ο τέταρτος. Και ξαφνικά μέσα στην τούρλα του Σαββάτου έρχεται ένα ματς της εθνικής, ξέμπαρκο. Να δώσουνε το 100% και να τραυματιστεί κανείς και να τον καταριούνται μετά που φέρθηκε σαν κορόιδο;
Και πάμε στον κόσμο. Πες μου ειλικρινά, νομίζεις ότι υπάρχει κανένας ποδοσφαιριστής, διεθνής ή όχι, που αισθάνθηκε ντροπή επειδή έχασε και δεν έπαιξε καλά και δεν ευχαρίστησε αυτούς που πλήρωσαν εισιτήριο να τον δουν; Δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει γιατί το πράμα δεν έχει φτιαχτεί έτσι. Δεν έχει καλλιεργηθεί αυτό, να αισθάνεται ο ποδοσφαιριστής κάτι σαν ηθοποιός ή τραγουδιστής, οπότε να συνδέει την απόδοσή του με τον κόσμο που έρχεται να τον δει. Ακόμα κι όταν λένε «απογοητεύσαμε τον κόσμο, συγγνώμη» οι παίκτες δεν το αισθάνονται. Το λένε γιατί αυτό «πρέπει» να πούνε. Αυτό έχουνε μάθει να ακούνε από παλιά, αυτό είναι politically correct, και τελειώσαμε. Οταν κερδίζουμε αφιερώνουμε τη νίκη στον υπέροχο κόσμο, όταν χάνουμε ζητάμε συγγνώμη από τον υπέροχο κόσμο. Τελειώσαμε.
Ασε που ο ποδοσφαιριστής τον κόσμο τον έχει απαξιώσει. Γιατί ξέρει ότι στη συντριπτική του πλειοψηφία ο κόσμος άγεται και φέρεται από τα αποτελέσματα. Ακόμα κι όταν τον βρίζουν ο ποδοσφαιριστής λέει από μέσα του «σε λίγο καιρό θα με χειροκροτάτε». Κι όταν το βλέπει να γίνεται, τότε είναι που απαξιώνει τελείως το κοινό. Τι να αγγίξει π.χ. τον Βύντρα η αποδοκιμασία; Ο άνθρωπος έχει δει να γίνονται οι πιο απίστευτες κωλοτούμπες για χάρη του. Οι ίδιοι που τον σκίζανε κάθε φορά που είχε τη μπάλα να τον αποθεώνουν μετά. Τι σεβασμό να έχει ο ποδοσφαιριστής στο κοινό του;
Οι Βολιώτες πικράθηκαν που είδαν την εθνική να χάνει. Αλλά έπρεπε να ξέρουν τι πάνε να δούνε. Και κυρίως ποια στιγμή πάνε για να το δούνε. Οποιος νόμιζε ότι οι διεθνείς θα είχανε τσίπα να τρέχουνε σαν τρελοί μόνο και μόνο επειδή παίζουνε σε γεμάτο γήπεδο και στην επαρχία, μάλλον δεν ζει στην Ελλάδα. Και όταν λείπει η ανάγκη για το αποτέλεσμα, που βγάζει από τους διεθνείς αυτή την αποφασιστικότητα που τους έχει οδηγήσει στις επιτυχίες που τους έχει οδηγήσει, η Ελλάδα δεν βλέπεται. Δεν χρειάζεται να είσαι ούτε προπονητής, ούτε μέντιουμ για να το ξέρεις…
March 5th, 2010 στις 11:42 am
ετσι είναι νεκροθαφτη, γι’ αυτο και δεν πηγα να το δω. κανεις δεν πικραθηκε, το γηπεδο ήταν πασαρελα μαλι, γυαλι και παντελονι λι
March 5th, 2010 στις 12:14 pm
Αλίμονο σε αυτόν που περιμένει να δει ποιότητα σε φιλικό της Εθνικής. Εδώ στα επίσημα και χρειάζονται ναρκωτικά για να αντέξεις σε όλο το ματς