Ολα για το θεαθήναι…
Δεν ήθελα να αφήσω στην άκρη το Μουντιάλ, αλλά μέρες τώρα με τρώει να γράψω μερικά πράματα για τον Παναθηναϊκό. Και τα ξεκατινιάσματα που γίνανε τη Δευτέρα στα ραδιόφωνα με φτιάχνουν ακόμα περισσότερο να βγάλω κι εγώ μια άποψη όπως την καταλαβαίνω απ’ έξω, αλλά διανθισμένη και με μερικές πληροφορίες από τα μέσα, που τα φιλαράκια μου οι δημοσιογράφοι δεν μπορούν λόγω… συναδελφικής αλληλεγγύης! (Ας γελάσω… Εδώ πάτε ρε να βγάλετε ο ένας το μάτι του αλλουνού, σ’ αυτά κολλάτε; Δεν λέτε καλύτερα ότι κι εσείς συμφέροντα εξυπηρετείτε);
Το ότι αυτή η κατάσταση είναι ξεφτίλα για τον Παναθηναϊκό το λένε όλοι. Και συμφωνούν. Ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση όμως δεν το λένε από πραγματική αγάπη για το σύλλογο, αλλά από συμφέρον. Ολα για το θεαθήναι. Αφού η αντιπαράθεση έγινε δημόσια, ο καθένας έχει κι από έναν ρόλο. Και παίζει το ρόλο του αυτόν όχι για να δουλέψει για το καλό του συλλόγου, αλλά για το «τι θα πει ο κόσμος», για το αν θα εισπράξει το χειροκρότημα στο τέλος. Αυτή είναι η πρώτη και μεγαλύτερη ξεφτίλα. Να ουρλιάζουν όλοι ότι βάζουν τον Παναθηναϊκό πάνω απ’ όλα και να μοιάζει αυτό με ατάκες θεατρικές. Που τις λένε έτσι γιατί στο τέλος θα ανοίξει η αυλαία και θα κάνουνε υποκλίσεις στο κοινό.
Οτιδήποτε μπαίνει σ’ αυτό το φίλτρο αποτυγχάνει: Προτάσεις, αντιπροτάσεις, υπαναχωρήσεις, καρφιά και επιστολές προσωπικές που βγαίνουν στον αέρα για να κάνουν τι; Να δικαιώσουν αυτόν που τις έγραψε, έτσι δεν είναι; Πού βρίσκεται λοιπόν εδώ το συμφέρον του Παναθηναϊκού, για το οποίο όλοι σκιάζονται και δουλεύουν; Πουθενά. Ο καθένας για την πάρτη του είναι.
Κι ακριβώς επειδή όλα στον Παναθηναϊκό, πολυμετοχικότητες, αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου και διοικητικά συμβούλια, έγιναν για την πάρτη του καθενός και για το θεαθήναι και όχι για το κοινό συμφέρον, ο καθένας κοίταξε τι θα κερδίσει απ’ αυτή την ιστορία κι ασχολήθηκε περισσότερο με το «φαίνεσθαι» και λιγότερο με το «είναι». Πιο πολύ τον ένοιαζε τι λένε οι εφημερίδες, ειδικά αυτές του Παναθηναϊκού, και πώς παρουσιάζουν συγκεκριμένα θέματα και λιγότερο αν ο Παναθηναϊκός έφτασε κάπου μ’ αυτή την προσπάθεια.
Κι εδώ έρχεται η ξεφτίλα νούμερο δύο. Θα τρελλαθούμε εντελώς ρε παιδιά. Είναι δυνατόν να τοποθετείται σε κεντρικό σημείο της αντιπαράθεσης ο… Γκόντζος; Κι αυτά που γράφει ο Γκόντζος, και οι μπράβοι που έχει ο Γκόντζος κι αν είναι έμμισθος ο Γκόντζος και ποιανού το μέρος παίρνει ο Γκόντζος; Τι κατάπτωση είναι αυτοί, να ασχολούνται μεγιστάνες, εφοπλιστές, επιχειρηματίες με εκατομμύρια ευρώ στην άκρη για το πώς κινήθηκε ο Γκόντζος; Δεν το καταλαβαίνουν ότι είναι η τρισμέγιστη ξεφτίλα να μπαίνουν στον κόπο έστω να αναφέρουν το όνομα Γκόντζος;
Να το ξεκαθαρίσω: Με τον κύριο αυτόν ούτε σχέση έχω, ούτε και θέλω να αποκτήσω. Η προσωπική μου άποψη γι’ αυτόν δεν ενδιαφέρει κανέναν σας. Ούτε και λέει τίποτα να το προσωποποιήσουμε. Δεν είναι θέμα προσώπου και ιδεών Κώστα Γκόντζου εδώ. Θα μπορούσε να είναι ο Νικολακόπουλος με τον Ολυμπιακό ή ο Σηφάκης με την ΑΕΚ. Η άλλος δημοσιογράφος του Παναθηναϊκού, ο Νικολογιάννης π.χ. Το θέμα δεν είναι ο Γκόντζος ως Γκόντζος. Είναι το πώς αντιμετωπίζεται.
Με το να ασχοληθούν όλοι τους με τον Γκόντζο έδειξαν την πάσα αλήθεια. Οτι την παραμικρή κίνηση, δήλωση, ελιγμό, απόφαση, οτιδήποτε τέλος πάντων δεν την έκαναν για το καλό του συλλόγου, αλλά για να διαβάσουν την άλλη μέρα στις εφημερίδες και να δουν τη μουτσούνα τους. Κι αυτοί που φωνάζουνε λιγότερο σ’ αυτή την ιστορία είναι, βέβαια, αυτοί που ελέγχουνε τις εφημερίδες.
Και μιλάνε λες και ο Γκόντζος είναι κανένας Μπόμπολας ή κανένας Λαμπράκης ή καμιά Ελένη Βλάχου, κανένας Κυριακού ας πούμε. Λες κι έχει καμιά τεράστια δύναμη και τον διαβάζουνε εκατομμύρια άνθρωποι. Εχετε δει τις κυκλοφορίες του Derby; Της Πράσινης; Καλά όλες οι εφημερίδες έχουνε βουτήξει στο βυθό, μαζί τους και οι παναθηναϊκές κι ακόμα περισσότερο. Τι αντιπροσωπεύουν αυτές οι δύο εφημερίδες ως μέγεθος, ως κυκλοφορία, ως αναγνώστες που εκπροσωπούν; Το ένα εκατοστό του κόσμου του Παναθηναϊκού; Λιγότερο από το ένα τοις εκατό; Κάπου τόσο. Αντε να πούμε ότι υπάρχει κι άλλο ένα 10% που επηρεάζεται. Το βλέπεις λίγο; Αντε να το διπλασιάσω και να το πάω 20%. Πώς να το κάνουμε. Τα πρωτοσέλιδα τα διαβάζουν πολλοί και στα περίπτερα και στο διαδίκτυο. Αξίζει να υποβιβάζεται ο Παναθηναϊκός και να τοποθετείται σε κεντρικότατο σημείο (τέτοιο που να παραδέχεται ο Πατέρας ότι έφυγε από πρόεδρος και ο Βγενόπουλος ότι χαλάει η δουλειά της αγοραπωλησίας) για κάτι που γράφει κάποιος και δεν απασχολεί παρά μόνο το 10%-20% του κόσμου του;
Είναι ντροπή πραγματική για έναν Βγενόπουλο, για έναν Βαρδινογιάννη, ακόμα και για έναν Πατέρα που είναι χαμηλότερο οικονομικό μέγεθος, να λένε ότι ενοχλούνται από τις εφημερίδες. Είναι σα να βγει ο Λοβέρδος π.χ. και ο Παπακωνσταντίνου και να πουν «παιδιά παραιτούμαστε επειδή έγραψε κακά λόγια για μένα η Απογευματινή και ο Αδέσμευτος Τύπος». Μιλάμε για καραγκιοζιλίκια. Ανθρωποι με τεράστια λεφτά και δύναμη, που μπορούν να μιλήσουν την ίδια γλώσσα και να συνεννοηθούν, να κάθονται να παίζουν τις κουμπάρες και να ξινίζουν επειδή έγραψε το τάδε ο Γκόντζος ή ο Δημητράκης ο Γιαννακόπουλος έδωσε εντολή να περάσει το δείνα πρωτοσέλιδο (το θέατρο του παραλόγου βέβαια είναι ότι η Πράσινη βγαίνει την Τρίτη με… μήνυμα ενότητας. Το είδαν κι αυτό τα μάτια μας). Αντί να μιλήσουν στο τηλέφωνο, να τα βρουν μακριά από τη δημοσιότητα, να βάλουν πέντε πράματα κάτω, έχει ταμπουρωθεί ο καθένας στη ντάπια του και πυροβολάει…
Θα πω και κάτι τελευταίο, πιο ντεσού: Το αν είναι ο Γκόντζος έμμισθος ή όχι τεχνικά δεν το γνωρίζω. Και μπορεί να μην το γνωρίζει και κανείς πέραν των δύο τους και κάποιων ακόμα, αν υπάρχει οικονομική σχέση μεταξύ του Γκόντζου και του Τζίγγερ. Αν υπάρχει, επαναλαμβάνω. Αλλά σχέση υπάρχει. Στενή. Υπήρχε πιο στενή στο παρελθόν. Οταν μία εφημερίδα έχει αποκλειστικότητα τις μεταγραφές, όταν έβγαινε το Derby με πρωτοσέλιδα για κλεισμένες μεταγραφές πριν αυτές κλείσουν, καλώς ή κακώς (κάκιστα αν θέλετε τη γνώμη μου) δεν είναι θέμα καπάτσου δημοσιογράφου, αλλά συμφωνίας άνωθεν. Σε στηρίζω και με στηρίζεις.
Ετσι πάνε αυτά. Ο δημοσιογράφος-μαμούνι, που ψάχνει να βρει μεταγραφή, έχει πεθάνει. Τώρα μετράει με ποιο τραστ είσαι. Ποιον υποστηρίζεις. Κι αυτός θα σε βοηθάει. Σε σένα θα τα λέει όλα χαρτί και καλαμάρι. Και στους άλλους θα κάνει την πάπια, «δεν είναι τίποτα σίγουρο ακόμα» και «πάρε με σε δέκα λεπτά γιατί θα κλείσει η μπαταρία μου» και τέτοια. Οποια εφημερίδα έχει κατ’ αποκλειστικότητα και συνέχεια μεταγραφές μιας συγκεκριμένης ομάδας, να ξέρεις ότι έχει πέσει συμφωνία. Εμμισθη, άμισθη, δεν ξέρω. Αλλά είναι συμφωνία.
Και τέλος, κάτι για τον Τζίγγερ. Ο τρόπος που κινείται τελευταία, αυτά που λέει, το πώς ντριμπλάρει, το πώς απαντάει, το πώς στριμώχνει τον Βγενόπουλο ή οποιονδήποτε άλλον, έχει βελτιώσει πάρα πολύ το προφίλ του το επικοινωνιακό. Ο άνθρωπος φαίνεται καθαρά ότι άλλαξε… επικοινωνιακούς συμβούλους. Ο νοών νοείτω…